Πού πάμε όταν πεθάνουμε;

Αφορμή για το εν λόγω ερώτημα είναι ο πρόσφατος χαμός του παππού μου που έλαβε χώρα στις 5/1/2007...

Μέσα στις γιορτές, και συγκεκριμένα την παρασκευή έμαθα για το δυσάρεστο γεγονός και όπως ήταν αναμενόμενο χάθηκε η γή κάτω απο τα πόδια μου.
Απεβίωσε σε ηλικία 86 ετών ο άνθρωπος που με μεγάλωσε ως τα τέσσερα μου χρόνια.


Στην αρχή δέν το πίστευα, νόμιζα οτι όταν θα φτάσουμε στο χωριό θα μας περιμένει ο παππούς στην αυλή να μας καλωσορίσει, αλλά μάταια... Μέ το που φτάσαμε στο σπίτι αντίκρισα το καπάκι απο το φέρετρο του παππού μου με τα αρχικά του επάνω.. Ήταν ένα αρκετά ισχυρό σόκ, αλλά δεν ήταν τίποτα σε αυτό που θα ακολουθούσε...


Σαν έθιμο που έχουν στα χωριά είναι να παραμένει ο νεκρός στο σπίτι του για 24 ώρες μετά τον θανατό του... Μπαίνω στο απίτι και αντικρίζω ένα θέαμα που δεν θα ξεχάσω ΠΟΤΕ. Ο παππούς μου ξαπλωμένος στο φέρετρο και η γιαγιά μου απο δίπλα να κάθεται και να τον κοιτά παρακαλώντας να ξαναζωντανέψει...
Τα πόδια μου παραλίγο να μην αντέξουν και να σωριαστώ κάτω, δέν μπορούσα να πιστέψω τι έβλεπα.


Άν με ρωτήσετε έκανα έντονα παράπονα για το έθιμο αυτο, είνια τεράστια ψυχολογική φθορά να έχεις τον νεκρό στο σπίτι σου για μία ημέρα... Και πόσο μάλιστα να τον βλέπεις και να μπορείς να τον ακουμπάς..


Μετά απο την ολονυχτία είχε σειρά η κηδεία... Η εκκλησία κατάμεστη απο κόσμο όπως και το κοιμητήριο, η τελευταία κατοικία του νεκρού...


Ο Χριστιανισμός αναφέρει στα κείμενα του οτι η ψυχή του νεκρού πηγαίνει σε τόπο χλοερό, σε τόπο φωτεινό. Ο βουδισμός λέει οτι η ψυχή φεύγει από το σώμα και πάει κάπου αλλου..


Δέν ξέρω τι απο όλα ισχύει... Τουλάχιστον ξέρω οτι είναι απαλλαγμένος απο τα βάσανα του μαλακισμένου τούτου κόσμου...


Και όπως μου είπε και ένας φίλος: "Δέν πειράζει για τον παππού, θα σε βλέπει απο εκεί πάνω..."


Αιωνία σου η μνήμη πολυαγαπημένε...