Αγαπητοί φίλοι, γειά σας...
Νομίζω οτι δίκαια κερδίζω τον τίτλου του νεκρομάντη, γι αυτήν την περίφημη νεκρανάσταση του blog που αρκετό καιρό συζητούσαμε με τα παιδιά (άν και δεύτερος, μετά τον Πιέρο, ωστόσο για το 2010 είμαι πρώτος :P ).
Παρατήσαμε το blog για αρκετό καιρό, αυτό είναι αλήθεια, για διάφορους λόγους ο καθένας... Μέσα σε αυτό το διάστημα των 2 ετών (πάνω-κάτω) γίνανε πολλά... Πάρα πολλά!
Απο πού να ξεκινήσω και πού να τελειώσω...
Ας ξεκινήσω απο το τώρα μιάς και μου είναι και πιο φρέσκα.
Αυτή τη στιγμή είμαι ξαπλωμένος στη κρεβατάρα μου και γράφω αυτό το άρθρο υπο τους ήχους των συλλογών του περίφημου cafe del mar (βρήκα 6 cds στο amazon για περίπου 15 ευρώ). Η σκέψη να γράψω ένα νέο άρθρο μου είχε καρφωθεί εδώ και αρκετό καιρό και σήμερα πείρα τη μεγάλη απόφαση (τρομάρα μου, έχω και μάθημα αύριο... Κοιτάξτε τι ώρα το ανέβασα :P ).
Γίνανε πολλά, λοιπόν, αυτά τα κοντά δυο χρόνια.. Βρήκαμε γκόμενες, μας παράτησαν, ξαναβρήκαμε, ξανά μανα τα ίδια...
Πικραθήκαμε, γελάσαμε. Αγανακτήσαμε, ξενερώσαμε, χαρήκαμε, νευριάσαμε... Πήγαμε Erasmus, γυρίσαμε... Προχωράμε στη σχολή, δέν περνάμε μαθήματα (γνωστοί ρέμπελοι απο αρχαιοτάτων χρόνων)... Αλλάξαμε σπίτια, και θα ξαναλλάξουμε... Χμμμμ, τί άλλο; Α! Ναι, τσακωθήκαμε, όχι μεταξύ μας ευτυχώς, και γενικά είχε πολύ υλικό αυτός ο καιρός. Και δέν μηλάω μόνο για εμένα, αλλα γενικά για τους alluminatoi.
Βασικά δέν έχω κάτι συγκεκριμένο να πώ, είνια απο εκείνες τις περίεργες φάσεις που ενώ έχεις να πείς παρα πολλά, δέν ξέρεις με τι να πρωτοξεκινήσεις και καταλήγεις να μήν λές τίποτα...
Κάτι σκόρπιες σκέψεις, λοιπόν, απο ΄δώ και απο ‘κεί γραμμένες σε ένα μπάχαλο προτάσεων που ανάθεμα και άν βγάζουν νόημα.
Ευελπιστώ αυτό να είναι το εύνασμα για να ξαναπάρουμε τα πάνω μας και να ξεβαρεθούμε.
Κλείνω με ένα κομμάτι που ακούω πολύ τελευταία και ελπίζω να σας αρέσει.
Έως την επόμενη φορά, νά ‘στε καλά και Keep Burning! (να μην ξεχνιόμαστε κιόλας!)
Τι λέτε; Πάμε για άλλη μια ανάσταση...Νομίζω μας αξίζει :)

