Είναι της μόδας να είσαι...φτωχός!

Ο εναλλακτικός μου τίτλος είναι: "Αναζητώντας τον Σεφέρη" αλλά και αυτό που έβαλα είναι μια χαρά.
Πρώτα θα σας διηγηθώ μια εμπειρία-ιστοριούλα που μου συνέβη μόλις εχθές. Ο Χάρης (δεν σε είπα Yonah! :P) μου πρότεινε να πάμε στην πρεσβεία της Τσεχίας που βρίσκεται κάπου στην αχανή Αττική έτσι για παρέα. Ήθελε κάτι να ρωτήσει, τέλοσπάντων αυτό δεν μας αφορά...
Πέρνει τηλεφωνάκι και σκάει ο αυτόματος τηλεφωνητής. Από ότι μου είπε τελικά σημείωσε την οδό και το πως θα πάμε. Η οδός ήταν Γεωργίου Σεφέρη (δεν θυμάμαι νούμερο) και θα πηγαίναμε εκεί αφού πέρναμε από την στάση Mεταξουργείο του μετρό το λεωφορίο 603.
Αν και είμαστε μακρία και έπρεπε να κάνουμε πρώτα 15' διαδρομή με το τρένο αναγκαστικά πήγαμε. Πήραμε και το μετρό και φτάσαμε Μεταξουργείο. Ανεβένουμε στην επιφάνεια της Γης μας και αρχίζουμε τις ανακρίσεις στα περίπτερα και στις εκδώσεις εισητιρίων του ΟΑΣΑ : ¨Ξέρετε που είναι η στάση του 603?" ή "Για Ακαδημίας πως πάω?" γιατί είμασταν Μεταξουργείο και μας το πρότηναν και αυτό. Απίστευτο!!!

Τελικά, κούτσα κούτσα, φτάσαμε πλατεία Κάννιγκος ποδαράτο (με τον Χάρη έχουμε κάνει πολλά χιλιόμετρα, αυτό δεν ήταν τίποτα), όπου βρίκαμε και το bus! Από κει πήγαμε μέχρι το Ψυχηκό. Εκεί μας βγήκε η ψυχή (Ξεψυχικό δηλαδή). Α!!! κατεβήκαμε και σε λάθος στάση (από γκαντεμιά πιο πολύ). Πάμε στο 1ο περίπτερο που είδαμε μπροστά μας. Ρωτήσαμε και μας είπε θα πάτε προς τα κάτω και στο μεγάλο δέντρο (!!!) δεξιά. Πάμε προς τα κάτω και βλέπουμε περίπτερα αντί για δέντρα. Ρωτάμε και μας λένε πάρτε το όλο πάνω!!! Πάνω κάτω, πάνω κάτω το λόφο και τελικά ήταν στη μέση. Φάγανε όλοι τα μπινελίκια τους και ησυχάσαμε.

Είμαστε στην είσοδο και δεν βλέπαμε κανέναν τελικά ο Χάρης πείραξε λίγο την πόρτα και ήταν ανοικτά! Του είπα ότι δεν είναι ελληνικό έδαφος αλλά δειλά δειλά μπήκαμε. Φυσικά μας σταμάτησαν. Τους είπαμε ότι ήταν ανοικτά και ευτυχώς ήταν ευγενέστατοι και ο Χάρης εξυπηρετήθικε.
Ας εξηγηθώ τώρα για τον άλλο τίτλο. Στον γυρισμό πήγαμε σε μία άλλη στάση απέναντι από μια πλατεία. Τι είδαν τα μάτια μας! Την τελευταία λέξη της εφηβικής επαναστατικής μόδας. Φαντάζεστε τι εννοώ...αλλά αυτό που μου έκανε εντύπωση είναι τα παπούτσια. Αυτά τα All Star όποιος τα σχεδίασε είναι πολύ μεγάλος, έκαναν επιτυχία όταν βγήκαν κάνουν και τώρα! Θα τα φόραγα αν δεν ντρεπόμουν που τα φοράνε και κάτι όρνια και για να ντρέπομαι εγώ φαντάστήτε για τί έκτροπα μιλάω! Τα είδα αυτά τα παπούτσια στα πόδια μιας κοπελίτσας ξεσκισμένα από πάνω μέχρι την μέση και σκέφτηκα: "Γιατί δεν αγοράζει ένα παπουτσάκι ωραίο και φρόνιμο να τελειώνει?". Η απάντηση απλή...γιατί είναι της μόδας. Να την χέσω την μόδα!!! :O . Αν είναι να παριστάνω τον φτωχό (όσο άνετα και αν μπορώ να νιώθω) και να γίνομαι θέαμα (γιατί το βλέμα μου το τράβηξε) καλύτερα να γίνω ένας κρυόκολος ακοινώνιτος άνθρωπος. Και να πώ ότι είναι και φτωχοί να πάει στο καλό αλλά είναι? Don't think so. Πηγαίνετε μία από το Ψυχικό να δείτε κόσμο και budget. Είδα μια Maseratti, μία Porche Carrera S και μία Μ5. Αλλά επειδή δεν μπορούν να εκφραστούν με τίποτα άλλο καταλήγουν στην μιζέρια. Άλλοι κάνουν και τους ψευτομουσικούς έμαθαν 5 συγχορδίες στην κιθάρα ή στο αρμόνιο και κάτι έγινε (όχι πως είναι κακό αλλά δεν είναι και για επίδειξη). Το θέμα εμβαθύνει περισσότερο από όσο φαντάζονται αρκέτοι.
Τέλοσπάντων, το πρώτο μου πρόβλημα δεν θα υπήρχε αν 1ον έπερνα ταξί ή αν 2ον πήγαινε ο Χάρης εδώ! Το δεύτερο δεν θα λυθεί γιατί η μορφή του αλλά και η φύση του αλλάζει στον χρόνο.