Από ότι μπορώ να θυμηθώ κάθε φορά που ξυπνάω, ο κόσμος τον οποίο πλάθει κατα μέσο όρο κάθε φορά που ονειρεύομαι το μυαλό μου έχει τουλάχιστον όσον αφορά τις αισθήσεις μου τις ίδιες επιπτώσεις με τον αληθινό. Βλέπω, ακούω, γεύομαι, μυρίζω και αγγίζω όπως ακριβώς το κάνω και στην πραγματικότα. Ίσως και καλύτερα μερικές φορές όταν αποκτώ υπεράνθρωπες δυνάμεις...
Φυσικά οι οπτικές μου γωνίες δεν είναι πάντα ίδιες. Μερικές φορές, αλλά σπάνια, με βλέπω όπως στα RPG παιχνίδια ή όπως στα κόμιξ, με έχω δει ακόμη και σε παιχνιδομηχανή σχεδιασμένο με γραφικά.
Όμως όταν είμαι σε πρώτο πρόσωπο έχω τον απόλυτο έλεγχο. Σε εφιάλτες έχω τάσεις αυτοκτονίας και τις περισώτερρες φορές έχω φρικτό θάνατο, αλλά στα χαρούμενα όνειρα σώζω ζωές, εφευρίσκω μηχανήματα κτλ.
Το πιο χαρούμενο όμως όνειρό μου είναι όταν ανυψώνομαι με την θέλησή μου. Η διαδικασία απλή. Ένα απλό πηδηματάκι από το έδαφος ώσπου να φτάσω στο μέγιστο ύψος του άλματος και να μείνω εκεί για όση όρα εγώ θέλω. Εννοείται πως μπορώ να μετακινηθώ όπου θέλω με λίγη παραπάνω προσπάθεια και ως αληθινός επιδειξιωμανής όταν βλέπω γνωστό αρχίζω να αιωρούμαι σαν τον Peter Pan και νιώθω μια απίστευτη χαρά που δεν περιγράφεται...
Κάτι σαν και αυτόν εδω κάτω χωρίς την μηχανή και το κράνος... :PΦυσικά οι οπτικές μου γωνίες δεν είναι πάντα ίδιες. Μερικές φορές, αλλά σπάνια, με βλέπω όπως στα RPG παιχνίδια ή όπως στα κόμιξ, με έχω δει ακόμη και σε παιχνιδομηχανή σχεδιασμένο με γραφικά.
Όμως όταν είμαι σε πρώτο πρόσωπο έχω τον απόλυτο έλεγχο. Σε εφιάλτες έχω τάσεις αυτοκτονίας και τις περισώτερρες φορές έχω φρικτό θάνατο, αλλά στα χαρούμενα όνειρα σώζω ζωές, εφευρίσκω μηχανήματα κτλ.
Το πιο χαρούμενο όμως όνειρό μου είναι όταν ανυψώνομαι με την θέλησή μου. Η διαδικασία απλή. Ένα απλό πηδηματάκι από το έδαφος ώσπου να φτάσω στο μέγιστο ύψος του άλματος και να μείνω εκεί για όση όρα εγώ θέλω. Εννοείται πως μπορώ να μετακινηθώ όπου θέλω με λίγη παραπάνω προσπάθεια και ως αληθινός επιδειξιωμανής όταν βλέπω γνωστό αρχίζω να αιωρούμαι σαν τον Peter Pan και νιώθω μια απίστευτη χαρά που δεν περιγράφεται...
Θα ήθελα πολύ πάντως να μάθω (γιατί δεν έχει τύχει να ρωτήσω και ποτέ) ποιό είναι το πιο χαρούμενο όνειρο του καθενός, όσο και αν είναι οτιδήποτε (από χαζό έως κάτι πολύ ασχημο, στα όνειρα όλα συμβαίνουν)...
(Φυσικά δεν θέλω να μου εξηγήσει κανεί τίποτα παραψυχολογικές αϊδίες γιατί εκνευρίζo
μαι :P)
4 comments:
Ακριβώς το ίδιο είναι κ το δικό μου πιο χαρούμενο όνειρο!Οτι ανυψώνομαι...Με την θέληση μου...Σαν να κολυμπάω στον αέρα...Είναι απλά υπέροχο! Σε καταλαβαίνω...Πρέπει να βρούμε τρόπο να το πραγματοποιήσουμε ή να το εξομοιώσουμε.....
Εγω παντως οταν πηδαω(περιπου) στην αρχη ειναι μια χαρα αλλα οταν πηγαινω πολυ ψηλα φοβαμαι και ξυπναω :( (εχω να δω αυτο το ονειρο κατι χρονια ....για να μην λετε οτι ειμαι χαζο :)
Εγώ βλέπω ή ότι είμαι στρατιώτης (κάτι σαν SOLID SNAKE)ή συνήθως οτι παίζω στην BARCELONA και φοράω το 10 (δεν έχω χαίτη)!!!!
Ανύψωση δεν μου πολύ τυχαίνει,αλλά όταν συμβαίνει όμως είναι κάτι σαν SUPERMAN πάντως χαχαχαχα.
Εγώ δεν θα πώ για το πιο χαρούμενο όνειρο μου, θα πώ για το πιο γελοίο:-D
Δέν θυμάμαι που ήμουν, αλλά θυμάμαι με ποιους και πώς ήταν αυτοί...
Επειδή ο καθένας από εμάς έχει έναν αγαπημένο κιθαρίστα, είδα στο όνειρο μου ότι ο καθένας έμοιαζε στον αγαπημένο του κιθαρίστα... Και περιγράφω...
Ο δικός μου είναι ο John Petrucci ε, είδα τον εαυτό μου με μακρύ μαλλί και με γένια . Του Κώστα (Rachmaninov) είναι ο Tony MacAlpine, αυτόν το είδα καραφλό(πέθανα στο γέλιο)!!! Του άλλου του Κώστα είναι ο Marty Friedman και τον είχα δει με μπούκλες...
Εκείνη την ημέρα ήμουν σαν χαζοχαρούμενο, μιλάμε γέλαγα συνέχεια...
Απλά φανταστείτε και θα γελάσετε πολυ...
Δημοσίευση σχολίου